Józef Chierowski, z wykształcenia architekt, projektował pianina, zanim w 1962 roku pożar strawił fabrykę w Świebodzicach. Fotel, który nakreślił w odpowiedzi na to wydarzenie – model 366, o lekkiej konstrukcji zredukowanej do samej esencji – stał się fenomenem, sprzedając się w ponad pół milionie egzemplarzy.

Rajmund Hałas wrócił ze stypendium w Finlandii z głębokim instynktem lekkości – tworzył z konstrukcyjną przejrzystością, bez ani jednego zbędnego detalu. To podejście znalazło bezpośrednie odzwierciedlenie w modelu 200-190 z 1963 roku: smukłej ramie wieńczonej pojedynczym, wygiętym oparciem. Tak powstała jedna z najbardziej rozpoznawalnych sylwetek tamtej dekady.

Henryk Lis jako więzień polityczny stracił lewą dłoń, po czym zaprojektował jedno z najbardziej subtelnie eleganckich krzeseł swojej epoki: kompaktowy model 300-190 z 1966 roku. Ówczesne państwo nigdy nie sygnowało projektu jego nazwiskiem, ale historia upomniała się o swoje – dziś ten kultowy mebel jest powszechnie znany po prostu jako „Lisek”.

Edmund Homa szlifował swoją dyscyplinę, projektując wnętrza statków, gdzie każdy centymetr musiał być precyzyjnie zagospodarowany. Tę samą rygorystyczną dbałość widać w modelu Homa 104 z 1966 roku – to nieprzerwana linia, której bliżej do formy rzeźbiarskiej niż do tradycyjnego stolarstwa. Jego talent zaowocował stypendium w kopenhaskiej pracowni Ole Wanschera w 1968 roku.

Zenon Bączyk trafił do świata mebli ze środowiska projektowania graficznego, a fotel Stefan natychmiast to zdradza: jego ażurowe oparcie wygląda niczym trójwymiarowy szkic w przestrzeni. Wczesne lata 60., niska, głęboka forma i język duńskiego modernizmu – to mebel stworzony po to, by w nim żyć.