W 1963 roku Teresa Kruszewska dostała zadanie zaprojektowania krzesełek dla dzieci w różnym wieku dla szpitala w Krakowie-Prokocimiu. Rozwiązała to symetrią: oparcie i podstawę opracowała lustrzanie, a siedzisko umieściła tak, by po odwróceniu mebla uzyskać drugą wysokość siedzenia. Krzesło było na tyle lekkie, by dziecko mogło je przestawić samo, i przemyślane pod kątem inżynierskiej prostoty i masowej produkcji. Ostatecznie jednak mebel nie trafił prawie do nikogo. Jeden z najbardziej oryginalnych polskich projektów meblowych tamtej dekady pozostał zadaniem niedokończonym.

63 lata później Krystian Kowalski to zadanie dokończył. Współpracując z 366 Concept, przejął koncepcję Kruszewskiej – kilka powtarzających się elementów złożonych w jedną kompozycję – i zaprojektował pełnowymiarowe krzesło dla dorosłych. Zyskało ono nowe proporcje, bardziej płynną linię oparcia, a relacja siedziska do oparcia była dopracowywana w milimetrach przez dwa lata na kolejnych prototypach. Efekt zachowuje wszystko to, co czyniło oryginał niezwykłym: lekkość, symetrię i sylwetkę, którą rozpoznaje się natychmiast. I przywraca temu genialnemu pomysłowi jego właściwe miejsce – codzienne użytkowanie przy stole.